MOUFFTARD SOKAĞINA DÜŞMÜŞ BİR İKİ NOTA

 

paris

bir cumartesi

moufftard sokağında atlantis

saat: saksılarda akşam sefası

 

romen bir kadın

baht karası elini uzatmış

kucağında çocuğuyla dilenir /

çocuk ağlamakta...

karşı kaldırımda bir evin

küçük balkonunda bir başka çocuk /

oyuncakları için...

 

solgun yaprakları jelatin kağıdına sarılı - çiçekleri

erkeğin burnuna sokar gibi uzatır pakistanlı

kafasını iki yana sallarken temiz tıraşlı amerikalı

bozuk aksanıyla “merci beaucoup” der – ama

pakistanlı ısrarlı

 

akordeon cümbüş

kalin, kakalin, kakalin, kamaya

karda açan kırmızı çiçekleri anlatır - çingeneler

ve çingen modunda bozuk rus aksanı

köşede bir gitarcı

bekler sırasını flamenko

 

yan masada

“efkaristo poli” der garson

müşteri :  “de nada"

 

...birden

 

moufftard sokağına notalar düşer

romenler susar /akordion notasız

 

usulca bir balkon kapısı kapanır karanlıkta

ve bir siren sesi karanlığa karışır

gitarcı… elleri gitarın tellerinde

gitar notasız

 

iki kişilik sessizlik / sesini yükseltir

paris... sus pus...

 

ben

 

bir yunan tabağında zorba

rakı kokusu buzlu

akdeniz tuzuna bulanmış ızgara levrek

düşümde

Kadıköyde bir gün batımı maslaka uzanan

martıların çığlığı ürkek

ve bir yüz hayalimde

uzun saçlarım rüzgarına dolanan

 

paris

bir cumartesi

saat: akşamın özlem suları

 

moufftard sokağı sessiz

ben düşüncemde bedensiz

kaybolmuşum

 

bir yürek sancısı nedeni bilinmez

bilinir de söylenmez cinsinden

bir de… bir özlem - kahreden

bir paris akşamında sarhoşum